sokağa çıktığımda güzel şeyler gördüm. mezarlığa doğru yürürken yürümek hoşuma gitti. aralarındaki bağları, karınca yuvalarını bozan meraklı bir çocuk gibi bozarken kendilerine taktıkları o romantik isimler; o şiirsel anlatım kaygıları; sonra beğenilme arzusu.. aslında karıncalar hiç bilmese de çok biliyor. “seslere sakın aldırma, güzel sevgilim!” diyen o kağıda bakıyorum da ben, karıncalar, mezarlık ve çamurlar.. çamurları çıkarmak o kadar zor ki..