inanılmaz ve dayanılmaz bir sıcak var. oturduğum yerde ter içinde kalıyorum. bugün vitamin aldığım için daha iyiyim. sıcak yoruyor.

müşteriler nerede? menemenleri kim yiyecek? zeytinyağlı dolmayı kim yapacak? bu sıcak nasıl geçecek? böcekler ekmeklerin üzerinde yürüyor mu? nerede? neden yazamıyorum? ha? neden?

aya saygıları var..

zaman o kadar aldatıcı ki.. zaman geçiyor. zamanı oturarak geçirmek çok sıkıcı. dün gece garip rüyalar gördüm.

1) bir arkadaşımın evindeyim; üçüncü bir kişiyle birlikte yemek yiyoruz sanırım. sonra ben bir şekilde arkadaşıma sinirleniyorum ve evi terk etmek üzere sofradan kalkıyorum. ama bir türlü evi terk edemiyorum. sonra sanırım kavga büyüyor ve ben “çok yazık, artık onarılamaz.” gibilerinden düşünüyorum.

2) kardeşimle benim almak istediğim cep telefonunu inceliyoruz. telefon elimde ve en büyük uzaktan kumandanın iki katı büyüklükte. inanamıyorum telefon elimde büyüdükçe büyüyor. kardeşime dönüp “bu mu yani o harika telefon?” diye soruyorum. “çok iyi bir telefon.” gibilerinden cevap veriyor. sabrım taşıyor. telefon o kadar büyük ki neredeyse kolum kadar. “bu ne abi?” diyorum, “ben böyle bir şeyi asla kullanmam!” “ama şu ekrana bak. böyle bir ekran başka hiçbir telefonda yok.” ekrana bakıyorum, gerçekten de kocaman. sonra telefonun tuşları dikkatimi çekiyor. o kadar çok tuşu var ki sanki devasa bir uzaktan kumanda kendisi. otobüste telefonun çaldığını ve onu kulağımla ağzıma doğru biçimde hizalamaya çalıştığımı düşünüyorum.. kabus! “ulan,” diyorum “internetten baktığımızda bu kadar büyük değildi. demek ki gidip gerçek hâlini görmemiz gerekiyormuş.” sonra uyanıyorum.

korece korece korece.. neden sol elinle yazmak istiyorsun? sen manyak mısın?

buz kitleleri birbirinden kopuyor. sıcaklık bir yanılsama, daha fazla belgesel izleyelim. çünkü eğlenceli. eve dönüp takla atalım. ya da banyo yapıp temizlenelim. evet, evet temizlenmeli.

bazen içimde hınzır bir cinin yaşadığından ve belli zamanlarda aklımı ele geçirdiğinden şüpheleniyorum. insanın sağ eliyle yazdıkları ile sol eliyle yazdıkları bu kadar mı birbirinden kopuk olur? peki her iki elimle yazdıklarım ne durumda? ikisinin ortası mı? neyse bu yazı bana sol el çalışmaları sırasında yazdığım “aşçının seyir defteri” notlarımı hatırlattı. yeni bir sayfa açmanın zamanı geldi sanırım.