mutsuz olmak bir yüz karasıdır

05 Ekim 2008 Yazan* polip | Kategori* sınıfsız

zamanın kaybolma arzusuna hayranım.. özellikle yanlış işler yaparak ya da hiçbir şey yapmayarak yaşayanlara karşı çok acımasız. son 6 senemi bir yere koyamıyorum.. bundan sonraki 10 yıl da böyle geçecek bu gidişle.. ağlayalım mı? bundan bir bok olmaz, diyerek benden sıkılacak, bana acıyacak, “zavallıcık” diyecek arkadaşlarım sızlanmalarımdan kurtulmak için bana sırtlarını dönmeden ben mi gideyim mesela?

hello loser! duydum ki herkes 10 adım atarken sen tavanları izliyormuşsun.. pek iyi! şimdi o bekle, diyen sese sormak isterim: neredesin? hâlâ bekliyorum. keşke başlıktaki inciyi kimin döktüğünü hatırlayabilseydim.

Yorumlar RSS

2 Yorum "mutsuz olmak bir yüz karasıdır" yazısı için

Femme Noir demişki 05 Ekim 2008 Saat 4:29 pm 1

Bazı insanlar vardır hayatta hep bir şeyler beklerler, bir şeylerin olmasını, bir işaret, tezlerini bitirmeyi ya da romanlarını. Ama bir türlü gelmez işaret, tezin son on sayfası bir türlü yazılamaz, romanın son elli sayfasında yazar bloğuna takılırlar. Mesele zamanın geçmesi değildir aslında, mesele büyümektir. Büyümek zamandan bağımsız bir süreçtir, bazı adamlar kırklı yaşlarında hala anneleriyle yaşarlar, ona makyaj malzemesi alırlar, anneleri ölmeden evlenip çocuk yapamazlar. Bazı kadınlar bir türlü tezlerini yazıp bitiremez, tez bitmeden okul bitmez, okul bitmeyince işe girilmez, böylece - bir şekilde - annelerinin küçük kızı olarak kalabilirler.
Ama bu onların immatür ve beceriksiz olmalarından kaynaklanmaz aslında, genelde de öyle değillerdir.
Daha küçücük bir çocukken anneleri içsel olarak öyle bir bağlanmıştır ki bu çocuklara, belki bunu sözle ya da davranışlar çok açık ifade etmemişlerdir ama bir şekilde şunu demişlerdir çocuğa ‘büyürsen benim sevgimi kaybedersin, hep küçük çocuğum olarak kalırsan ben de seni hep severim, seninle ilgilenirim’
Çocuk için anne hayatidir, anne olmadan hiç bir şey olmaz, yürümesi için bile koca bir yıl geçmelidir, kendine bakması için yıllar.
İşte o çocuk yaşlanır, ama büyümez, büyümek onun için terk edilmekle eşdeğer olmuştur çünkü.
Önemli olan atılan somut adımlar değildir aslında, tezin son sayfasını yazmak tezi bitirmekten çok daha anlamlıdır, çocuğun büyümekten artık korkmadığını gösterir.
Kimin ne dediğiyse hiç bir zaman umrumuzda olmamalıdır, benim ne dediğim de öyle..
mine demişki 07 Ekim 2008 Saat 1:56 pm 2

son 6 yil benim uyduruk is hayatimi ifade eder.bi de bunun oncesi 4 yil var ki o da ayri bir kayip;universite yillarim.
10 yil once oldugum yerle 10 yil sonra bugun oldugum yer arasinda bir fark yok.bosuna gecen yillar.
neyse uzatmiyim, gelecek endisesi tasimayan cunku bir gelecegi olacagina inanmayan birinden sacmalar sonucta bunlar.

saygilar…